Brief 93
Over het verschil van de effecten van indrukken uit de natuur en uit het kunstmatig geschapen gedeelte van de wereld op de ziel – over het verschil tussen de Hemelse verlangens en wereldse verlangens – over de heiligings- en bevrijdingswerken van de Meesteres van alle zielen – over de Liefde als bevrijdende kracht – over de vrijheid van de Hemel en de tirannie van de wereld

TOTUS TUUS, MARIA!

Lieve broeder in Jezus en Maria,

De wereld staat bol van indrukken. Wanneer wij van nabij bekijken waar deze vandaan komen, herkennen wij gemakkelijk twee grote bronnen van indrukken:

1. Diegene, die uit de natuur voortkomen. Hier gaat het om indrukken die voortkomen uit de dieren- en plantenwereld, evenals deze, welke door niet-levende landschapselementen (stenen, bodemgesteldheid uit geologisch oogpunt beschouwd, enzovoort) worden overgebracht (kleuren, vormen, geluiden, geuren, smaken);

2. Diegene, die door menselijke tussenkomst worden opgewekt. Het gaat hierbij om het door mensen “geschapen” gedeelte van het landschap (industriezones, gebouwen, straten, enzovoort), evenals de ontelbare indrukken uit onnatuurlijke geluiden, opdringerige reclame, televisie en andere media.

Oppervlakkig beschouwd, zou men er kunnen van uitgaan dat het om het even is, waaruit een indruk stamt: kleur is toch kleur, geluid is toch geluid, enzovoort. Een enorme dwaling! De mensenziel is met een “mechanisme” uitgerust, dat men met een sensor, een voeler, zou kunnen vergelijken. Deze “sensor” lijkt voortdurend de omgeving in dewelke de ziel (in het fysiek lichaam) zich bevindt, af te tasten en de waarde van deze omgeving voor de spirituele ontwikkeling te onderzoeken en te bepalen. Deze “sensor” bemerkt al gauw of een indruk die zich aandient, uit de door God geschapen natuur of uit een kunstmatige, door mensenhanden “geschapen” bron komt. Het natuurlijke wordt als “levenschenkend en levendragend” geëvalueerd, terwijl het kunstmatige, het onnatuurlijke, het menselijke, als “spiritueel dood” wordt ervaren. Onder andere om deze reden kan het zijn, dat de ziel zich in het drukke verkeer, in een industriezone en gelijkaardige omgevingen, niet goed voelt.

Lieve broeder, deze informatie is belangrijk, omdat zij ons de mogelijkheid biedt om Uw probleem gemakkelijker in de spirituele zin te begrijpen.

De indrukken, die uit de menselijke bron op de ziel afkomen, zijn niet slechts “spiritueel dood”, zij zijn ook verontreinigd, doordat zij slechts op de bevrediging van stoffelijke behoeften zijn gericht. De wereld belooft de zielen oneindig veel, letterlijk ”de  hemel op aarde”. Deze “hemel” is een luchtspiegeling, vluchtig als de geur van een door mensen gefabriceerd parfum, dat door de wind wordt verwaaid. Nochtans verkopen ontelbaren letterlijk hun ziel voor deze “hemel op aarde”.

Het uiteindelijke doel van elke wereldse “schepping”, die een dergelijke indruk wekt in de ziel, is de financiële winst. Uit deze bestreving worden industrie, reclame en media geboren, of ten minste zeer ver boven de mate van het noodzakelijke ontwikkeld. Deze “ontzielde” hartsgesteldheid, uit dewelke derhalve dagelijks miljarden indrukken in de wereld worden gebracht, berooft ontelbare zielen van het Goddelijk Leven, en vernietigt op termijn elk zaad uit hetwelk dit Goddelijk leven in de zielen tracht open te bloeien. Zo moet U de gesteldheid begrijpen, die momenteel Uw hart overweldigt.

U verdrinkt in de schulden, U gaat gemakkelijk in het rood, maar U wilt graag voor altijd vrij van schulden worden, en smeekt daarom Maria om ondersteuning. Zij zal U deze niet weigeren. De Koningin des Hemels vraagt U slechts om het volgende: Legt U elke bekoring, die U er wil toe brengen, U naar de wereld en haar ettelijke schijnbehoeften toe te wenden, onder Haar voeten. Lieve broeder, tracht U zich het volgende beeld voor ogen te houden:

Elk verlangen dat de Meesteres van alle zielen via de geschriften bekend maakt, kan met een wondermooie bloem vergeleken worden:

• Het betovert door schoonheid: De ziel wordt diep inwendig – in de eerder vermelde “sensor” – verrukt, omdat zij Gods Tegenwoordigheid in dit verlangen voelt;

• Het betovert door de geur: De ziel ervaart het diep inwendig als een weg naar de heiligheid;

• Het draagt in zich het bloemenstuifmeel, drager van de vruchtbaarheid en van het (Goddelijk) Leven.

Dit Hemels verlangen werkt in de diepste kiem van de ziel als zuivere voeding. Diep inwendig verlangt de ziel naar inzicht in de verlangens van de Meesteres, die volkomen en restloos met de verlangens van God Zelf overeenkomen.

Elk verlangen daarentegen, dat U uit de wereld wordt opgedrongen, en dat slechts beoogt dat U in de mallemolen van wereldse behoeften (en ontelbare kunstmatig in het leven geroepen schijnbehoeften) terecht zou komen, die ieder op zich slechts de dwaasheid van het werelds denken onderstrepen, is niets méér dan een bloem uit plastic:

• De oorspronkelijke verwondering over haar “schoonheid” verandert reeds gauw in teleurstelling en in het gevoel, bedrogen te zijn, want deze schoonheid is kunstmatig en niet bezield, zij is leeg en inhoudsloos;

• geuren, doet zij helemaal niet, want daartoe ontbreekt het haar aan bestanddelen, die zij op grond van de Goddelijke Intelligentie en van een ingebouwd groeiplan had kunnen ontwikkelen;

• zij draagt geen leven in zich, en heeft de ziel derhalve niets te bieden.

De behoeften naar de dingen van de wereld, die men zich met geld kan en moet verwerven, zijn als een onverzadigbare honger, die steeds een gevoel van onbevredigd-zijn nalaat, en het hele wezen krachteloos maakt. Door de onophoudelijke jacht naar ware voeding heeft de ziel geen tijd over om haar werkelijke roeping na te gaan. Al haar inspanningen besteedt zij aan vergankelijke bezigheden en aan het verwerven van vergankelijke voorwerpen, die haar niets opleveren dat haar dichter bij haar doel zou kunnen brengen. Het enige doel van het leven is de Poort naar de Eeuwige Gelukzaligheid, die de ziel voor zichzelf op wegen van ware vruchtbaarheid voor Gods Werken moet verwerven.

Lieve broeder, de dingen van de wereld voeden het spirituele leven niet. Zij worden heel gemakkelijk gewenst en verworven om de eigen zwakheden nog verder te voeden, zodat deze uiteindelijk de ziel met vuistdikke ketenen vastbinden, zoals in een kerker: Gescheiden van alle Licht, van elke blijvende vreugde, ver van alle Leven. Het enige werktuig dat de ziel uit haar zwakheden kan bevrijden, is de Ware Liefde. De Ware Liefde wordt in de ziel tot leven gewekt, zodra de ziel het inzicht van haar bestemming als kind van God verwerft. Dit inzicht moet zij echter niet met het verstand verwerven, maar met het hart.

Houdt U zich vast voor ogen:

• Dat God U in de wereld heeft gestuurd opdat U zou deelnemen aan het plukken van de vruchten voor Gods Rijk op aarde;

• Dat Hij U daartoe wonderbare talenten als rugzak op de weg tussen de fruitbomen heeft geschonken, die Hij dagelijks door de uitstorting van Genaden en de wenken van Zijn Voorzienigheid tracht te voeden;

• Dat Hij weliswaar de bevrediging van behoeften toelaat, die het lichaam in stand houden, maar dat deze als middel tot zelfontplooiing (heiliging) zijn bedoeld, en in geen geval tot doelen op zich mogen worden;

• Dat Hij voor U het loon van de erfgenaam van de Goddelijke Nalatenschap klaar houdt, die bestaat uit de Eeuwige Goddelijke Gelukzaligheid, in dewelke men echter slechts door een leven van onthechting kan binnengaan. De reden hiervoor is, dat God de wereldse gehechtheden als een beslissing ten gunste van de wereld en ten nadele van Zijn eeuwige Geschenken beschouwt.

• Dat de wereldse gehechtheden sterker worden naarmate de Liefde in de ziel zich laat verlammen;

• Dat de Meesteres van alle zielen de ware Liefde tot God, tot Gods Werken en Plannen en tot de medeschepselen honderd- en duizendvoudig kan aanwakkeren, en dat Zij daarvoor slechts de navolging vanwege de ziel nodig heeft: De ziel die Haar onderrichtingen en instructies in de dagelijkse praktijk omzet, wordt door de Meesteres naar de toppen van de heiligheid geleid. Deze ziel wordt in de eerste plaats zo omgevormd, dat haar vermogen tot liefhebben, tot hopen en tot geloven vele malen wordt versterkt. Onder de onvermoede voordelen van deze ontwikkelingen zijn de volgende de meest opvallende:

1. Hoe groter de Liefde wordt, des te gemakkelijker komt de ziel ertoe, de wereld de rug toe te keren en haar leven tot in alle details ten dienste van de hogere dingen te stellen.

2. Hoe groter de hoop wordt, des te sneller zal de inwendige Vrede van de ziel groeien, omdat zij dan in alles vanuit de vaste overtuiging leeft, dat dit leven met al zijn beproevingen slechts als een storm in een glas water is, die zij moet doorstaan om de volmaakte Gelukzaligheid in het Eeuwig Paradijs te erven.

3. Hoe groter het geloof wordt, des te onmiskenbaarder wordt voor de ziel de ervaring van Gods Tegenwoordigheid in alle kruisen, in elke versterving, in elke onthechting, zodat zij zich op zekere dag méér over een tekort aan wereldse bevredigingen dan over de vervulling van de meeste behoeften zal verheugen, want zij zal dan hebben begrepen dat negentig procent van de wereldse behoeften slechts schijnbehoeften zijn, die haar van God verwijderen, net zoals negentig procent van de werkelijkheid voor de ziel niet zintuiglijk waarneembaar is, en de noden van de materie derhalve zijn zoals een monster dat erin slaagt, de zielen ertoe te brengen dat zij negentig procent van Gods gaven ongeïnteresseerd afwijzen, en dan nog wel die negentig procent waarin de meeste onvergankelijke genaden werkzaam zijn.

Lieve broeder, de wereld is een tiran. Hoe meer de ziel zich daaraan weggeeft, hoe meer zij tot slaaf ervan wordt. De Koningin des Hemels wordt ons, zielen van de Laatste Tijden, getoond als de Meesteres die de macht heeft om ons te bevrijden. Maria voltooit de Verlossing van de zielen van goede wil in de mate waarin de ziel zich volledig aan Haar overgeeft en Haar richtlijnen nauwgezet volgt. De Verlossing is geen passief proces. Het is een kwestie van actieve inzet, en wel vooral op het niveau van de overwinning van de eigen zwakheden. Precies daarom hebben de zielen nu de Meesteres van alle zielen nodig: Zij bevrijdt de harten, opdat de werkelijk aan Maria toegewijde zielen de kracht en de moed mogen vinden om de Verlossingswerken van Jezus in zich te voltooien. De Heilige Paulus herinnerde er ons reeds aan, dat de Verlossing een kwestie van de aanvulling van de Werken van Christus is. Nu, in onze dagen, wordt ons heel precies geschetst hoe wij deze aanvulling op de meest vruchtbare wijze kunnen verwezenlijken.

Lieve broeder, U hoeft niet meer bang te zijn. U hebt zich volledig aan Maria overgegeven. Het is de duivel die tracht, U bang te maken. Vreest U niet omwille van Uw zwakheden, want precies om hun nederlaag te bezegelen, heeft de Meesteres van alle zielen zich over U ontfermd. Binnenkort zal het enige dat U nog zou willen verwerven, de vervolmaking van de Liefde zijn, en zult U nog slechts het geld van Uw opofferingen uitgeven, waarmee de ziel zich letterlijk alles kan kopen wat haar werkelijk voor eeuwig rijk maakt. Op mijn inzet in het gebed bij de Koningin des Hemels kunt U vast rekenen.

In Liefde, en ten dienste van de Meesteres van alle zielen,

Haar Myriam

Brief 122

Over de individuele vorming van een ziel die tot de mystiek geroepen is – over het verenigen van beproevingen met de Passie van Christus – hoe kan men een ziel helpen die “werktuig van de duivel” is? – over het verlaten van de ene ware Katholieke Leer ten gunste van andere godsdiensten – over de Mariatoewijding – over het Myriam van Nazareth-Apostolaat.

TOTUS TUUS, MARIA !

Lieve broeder in Jezus en Maria,

Om te beginnen, wil ik graag ingaan op Uw vraag – met het oog op de grote hoeveelheid van geschriften – of Myriam werkelijk één persoon is, of een apostolische groep. U hebt deze vraag niet louter toevallig gesteld, want de Moeder Gods verheugt Zich erover, het volgende duidelijk te kunnen stellen:

Vanzelfsprekend is Myriam één enkele persoon. Een mystieke roeping is altijd strikt individueel. Een roeping tot welbepaalde verkondigingen, zoals in dit geval, zou absoluut niet anders dan individueel vorm kunnen krijgen. Wanneer God aan de zielen een welbepaald pakket aan kennis en inzichten wil meedelen, zoekt Hij daartoe een ziel, die vervolgens intensief naar dit doel toe wordt gevormd. Dit zou zich helemaal niet door verscheidene zielen als groep kunnen voltrekken. God, respectievelijk Maria, werkt niet doorheen een meervoud aan zielen naar hetzelfde doel van verkondiging toe. De ware mystiek is een strikt individuele zaak tussen een Hemels Wezen en een individuele ziel op aarde. Een ziel die voor een mystiek doel wordt gevormd, wordt daartoe langsheen een heel specifieke weg geleid, op dewelke zij – op basis van de specifieke gaven, ervaringen en innerlijke gesteldheden waarover zij beschikt – in een bepaalde richting wordt gestuurd, terwijl zij steeds opnieuw wordt getest, en wel zo lang, tot duidelijk is dat zij voor het specifieke Goddelijk Werk is geschikt, voor hetwelk zij geroepen en gevormd is.

De ziel in mystieke vorming, wordt getest op zuiverheid, Liefde, gehoorzaamheid, overgave, weerstand tegen beproevingen en het vermogen van onderscheiding tussen Licht en duisternis, tussen Waarheid en onwaarheid. Mocht dit niet het geval zijn, dan zou de mystieke ziel gemakkelijk ten prooi kunnen vallen aan de duivel, want de volledige opening van het mystieke kanaal maakt de ziel meteen bijzonder gevoelig voor de beide zijden van de bovenaardse werkelijkheid: de Hemel, en de andere zijde. Zodra de ziel zo ver is, zich van het ene ogenblik op het andere voor de aanrakingen en ingevingen van Boven te kunnen openen, is zij ook zeer gevoelig voor de tegenwoordigheid van de duivel. Mocht zij niet het vermogen bezitten, onmiddellijk en heel scherp doorheen de vermommingen van de duivel heen te kunnen kijken, dan zou zij zijn als een werktuig dat steeds de muren afbreekt van Diegene, die Zich van haar bedient. God kan en wil Zich dit niet veroorloven. Daarom is het ronduit een maaksel van de duivel wanneer zielen beweren dat zij samen met een andere ziel “één en dezelfde mystieke taak” hebben. Gelooft U mij, ik schrijf dit, zoals steeds, niet uit mijzelf, doch omdat mijn Hemelse Meesteres mij de opdracht daartoe heeft gegeven. Het Myriam van Nazareth-Apostolaat (sedert Pasen 2012 Maria Domina Animarum Apostolaat) is tenslotte in de eerste plaats een apostolaat van de volle Waarheid van God.

Gedurende haar vormingstijd wordt de ziel op de mystieke weg in de belevingen en de innerlijke gesteldheden van de mystieke ervaring gevormd, en worden de fundamenten van haar “persoonlijkheid” dusdanig gesterkt, en indien nodig, omgevormd, dat zij het hoofd kan bieden aan de eisen van een mystiek leven, zowel op het lichamelijke als op het geestelijke vlak. Dit alles is de gemiddelde mens niet bekend. Aangezien geen twee zielen identiek zijn, noch identieke kenmerken hebben, noch identieke levenswegen af te leggen hebben, noch een identieke levensopdracht te vervullen hebben, noch identiek reageren op een leven in intensief mystiek contact, kan God eenvoudigweg geen twee zielen gelijktijdig voor dezelfde taak inzetten. Om deze reden zou een apostolaat met een bedoeling en een doelstelling zoals dat van Myriam van Nazareth, onmogelijk anders kunnen, dan zich baseren op de Werken, die God via één enkele ziel volbrengt. U kunt hierover meer lezen op www.myriam-van-nazareth.net, in de teksten die U kunt aantreffen onder “Over dit Apostolaat”.

Met betrekking tot het probleem met Uw schoonzoon, wil Maria U het volgende op het hart drukken. Tegenwoordig worden heel veel zielen blind gemaakt voor hun eigen gesteldheden. Deze zielen lijken helemaal geen zelfkennis te bezitten. Hierdoor zondigen zij onbeteugeld, en worden zeer gemakkelijk tot gesels in de handen van de duivel. Ik wil mij graag van het beeld bedienen, dat de Moeder Gods mij toont, omdat het een diepe betekenis heeft voor de wijze waarop U hiermee het vruchtbaarst kunt omgaan. Eigenlijk zou men kunnen zeggen: “U wordt tegenwoordig (en dat reeds jaren lang) door de betreffende persoon “spiritueel gegeseld”.

Nu kan men een situatie op twee totaal verschillende wijzen, uit twee totaal verschillende invalshoeken, bekijken. Ofwel beschouwt men haar vanuit het menselijk oogpunt, en dan zal men trachten, de situatie te analyseren, de redenen uit te pluizen, te zoeken of er eigenlijk logica achter zit, en tenslotte zal men er doorgaans tegen protesteren. Het resultaat is over het algemeen, dat de ziel zichzelf opvreet, zoals een kankergezwel dit doet in het lichaamsweefsel. Men kan het echter ook uit het spirituele oogpunt bekijken. In dat geval tracht men zichzelf en de door de situatie geleden pijnen terzijde te schuiven, en op hen neer te kijken alsof men dit alles door Gods ogen zou zien: Wat kan ik met deze situatie aanvangen, opdat zij mij niet volkomen opvreet, doch integendeel vruchten oplevert voor Gods Plannen en Werken?

De Meesteres van alle zielen belooft U de kracht om deze beproeving te dragen, maar vraagt U in ruil daarvoor gebed om de inwendige Vrede te kunnen terugvinden. Tot ondersteuning deel ik U graag iets mee uit de rijke schat, waardoor Maria mij jaren geleden leerde over de wijze waarop beproevingen volledig met de Passie van Jezus verbonden kunnen worden, opdat hun vruchtbaarheid grenzeloos zou kunnen toenemen. Aangezien het bij U gaat om een “spirituele geseling”, beschrijf ik U graag heel kort iets uit de gesteldheid van Jezus gedurende Zijn geseling op de ochtend van Goede Vrijdag. In een Openbaring van Jezus, die op Gods Tijd in een nieuw geschrift zal worden opgenomen (De Oogst van de Eeuwige Liefde – wordt dezer dagen gepubliceerd), liet Jezus mij gedeelten horen van de gedachten, die Hij (tijdens de geseling) “naar de Eeuwige Vader toe stuurde”. Hierna volgen enkele zinnen uit deze Openbaring (omdat Maria mij toestaat, deze bij deze gelegenheid reeds publiek te maken):

Jezus gedurende de geseling, vanuit de diepte van Zijn ziel:
“O Vader, moge één van de vruchten van deze kwelling deze zijn: dat de zielen al hun beproevingen zouden aanvaarden door het bewustzijn dat niets, geen enkele kwelling, een leven op zich leidt, noch een eindpunt betekent: Aan alles komt een einde, en na de kwelling in dienst van God volgt gelukzaligheid, ja deze wordt tijdens de kwelling bereid, zoals de druif eerst geperst moet worden om daarna te verblijden als de wijn die kracht schenkt”.

Bij elke geselslag stelde Jezus Zich levendig voor, dat de zweep de hel in tweeën spleet. U kunt dit naar Zijn Goddelijk voorbeeld in Uw dagelijks leven ook doen.

Lieve broeder, het is Maria gegeven, U de kracht te verlenen om deze geseling nog even vol te houden. Hoe lang het nog zal duren, kan en mag niemand zeggen, omdat dit proces deel uitmaakt van Gods Heilsplan, en derhalve in de sfeer van het Mysterie is gehuld. Misschien is het korte inzicht in de gesteldheid van Jezus gedurende de geseling U enigszins tot hulp. Houdt U zich steeds voor ogen dat alles steeds ergens binnen Gods Heilsplan past. Zelfs de persoon, van wie de duivel zich nu bedient om U “het vuur aan de schenen te leggen”, speelt door zijn handelingen een rol binnen Gods Heilsplan. Het toppunt van onze geloofservaring bestaat echter hierin, dat de kern van onze ziel zich er ondanks alle pijn steeds van bewust blijft, dat God met ons leed is begaan, en er het beste (dit wil zeggen: het meest vruchtbare) van maakt.

God kan aan alles een andere wending geven. Hij wil daartoe echter onze vrije wil kunnen gebruiken, en wacht derhalve op onze eerste stap. Ziet Hij een volhardend streven naar liefdevolle “samenwerking” met Zijn Plannen, dan opent Hij alle deuren voor de genadestromen. Een maximum aan samenwerking met God zou er nu uit bestaan, dat U de hele situatie met al Uw pijn en alle hartenpijn aan Maria toewijdt. Geeft U Uw hart en de harten van alle betrokkenen, maar ook het hart van Uw schoonzoon, over aan Maria, opdat Zij deze harten zowel kan genezen alsook kan zuiveren.

Een zuiver hart is als een instrument dat het Goddelijk Licht vermenigvuldigt. Maria definieert de zuiverheid immers als de mate waarin de ziel ertoe in staat is, Gods Licht onbelemmerd door te geven, zoals een spiegel zonder vlek. Eén van de krachtigste wijzen om de zuiverheid van de zielenspiegel in stand te houden, is de oprechte vergeving. Vergeving neemt de duivel heel veel wind uit de zeilen, zij verlamt zijn stormen. Zou U graag dit werktuig van de beproeving tot bekering helpen brengen, dan is volkomen liefdevolle vergeving absoluut noodzakelijk. Deze kan gerust in de stilte van het hart worden geschonken, want voor een confrontatie van aangezicht tot aangezicht is deze ziel nu nog niet klaar. Hebt U overigens gemerkt dat ik deze ziel bewust als “werktuig van beproeving” aanduid? Inderdaad, de oorzaak van deze beproeving is niet de schoonzoon, maar de duivel. De schoonzoon is een gevangen ziel. Wanneer U deze ziel – zelfs diep in Uw hart – verwijten maakt, legt U haar een bijkomende ketting om de hals. Slechts de volheid van de vergeving kan haar ketenen breken, en haar bevrijden. Wanneer zij eenmaal uit haar ketenen is losgemaakt, moet zij nog een hek van de kerker openen: deze van de trots op het moment waarop deze ziel U de hand moet reiken. Onderschat U ook deze strijd niet. Het zal veel Liefde vragen om deze duisternis van ketenen en tralies te doorbreken. Alleen kan een ziel dit niet doen, maar met Maria kan zij dit wel. Dit zijn de wonderen die God in deze Laatste Tijden het liefst volbrengt, liever dan deze van een lichamelijke genezing of een ommekeer van materiële moeilijkheden.

Uw tweede dochter wordt door God gebruikt om een teken te stellen. Zij werd in het ene ware geloof, onder de effecten van de rooms-katholieke Leer van Christus geboren, doch laat zich op grond van een “mysterieuze” dwaling op een andere weg leiden, aanvankelijk niet op basis van religieuze motieven. Reeds snel is echter gebleken dat zij een afwijkend geloof aanhangt. Klaarblijkelijk heeft zij zich door het gezang van de nachtegaal laten betoveren. Ooit zei Maria tot mij:
“Wanneer het haar plannen blijkt te kunnen dienen, zingt de duivelse slang als een nachtegaal”. Zo bekoort de duivel talloze zielen door hen opwindende opvattingen en wereldbeelden voor te spiegelen. Door de gespannen verwachtingen gaan deze zielen dwalen, en zodra zij aan de betovering ten prooi zijn gevallen, worden zij in verkeerde geloofsopvattingen ondergedompeld.

Op deze wijze verliest de Kerk van de ene Waarheid van God bijvoorbeeld vaak zielen aan de oosterse wereldbeschouwingen: De betovering van het Oosten werkt zich uit in het beeld dat de ziel van God, Zijn Mysteries en het Goddelijk Leven heeft. De strijd voor het behoud en de verdieping van de basiswaarden vormt precies één van de redenen waarom God in deze Tijd Maria als de Meesteres van alle zielen bekendmaakt, die aan de zielen de Wetenschap van het Goddelijk Leven onderricht, opdat zij hun spirituele erfenis op haar juiste waarde zouden weten te schatten, en zij hun hart zouden richten op datgene, waarvoor het werkelijk moet slaan: in de kern van de ene Waarheid van God. In het geval van Uw dochter gaat het dan weer om een godsdienst, die principieel de volheid van de Transsubstantiatie afwijst. Een leer die dit fenomeen afwijst, leidt de ziel onvermijdelijk weg van de Waarheid, want wanneer de ziel compromissen toelaat over de Waarheid van de eeuwigdurende Tegenwoordigheid van Christus in de Eucharistie, verloochent zij meteen ook de volmaaktheid van de Goddelijke Liefde. Wanneer Gods Liefde echter niet in haar volheid wordt aangenomen, wordt er eigenlijk van uitgegaan, dat God slechts voorwaardelijk met Zijn schepselen bezig is. Dit zou meteen betekenen, dat de schepping niet onbeperkt onder Gods controle zou staan... Een gevaarlijke dwaalweg.

Hoe kunt U op een vruchtbare wijze aan deze pijn het hoofd leren bieden? Door deze aan Maria te offeren tot bekering en inzicht voor zielen die het ene ware geloof verloochenen om zich naar andere godsdiensten te wenden. God laat zielen op een bepaalde plaats geboren worden, omdat zij precies daar een taak te vervullen hebben. Wanneer nu een ziel geboren wordt in een land waar de enige godsdienst heerst, die de Schat van de Goddelijke Waarheid in haar volheid in bewaring heeft (het rooms-katholieke christendom), wordt van deze ziel verwacht, dat zij zich helemaal geeft voor het behoeden van deze schat. Op ons, christenen, rust een buitengewone verantwoordelijkheid, doch de christenen van deze tijd zijn zich daar nauwelijks nog van bewust. Wij zouden moeten erkennen dat de ziel, die deel mag hebben aan de bewaring van het Goddelijk Goud, later ook aan het bezit van dit Goud deel zal hebben. Om de Eeuwige Gelukzaligheid waardig te zijn, moeten wij de wegen, die naar het Rijk van deze Gelukzaligheid leiden, verdedigen en onderhouden.

God heeft ontelbaar vele offers nodig, omdat tenslotte ontelbaar vele zonden van de meest uiteenlopende soorten worden begaan. Doorgaans zal een ziel zich met méér volhardende inzet kunnen overgeven aan het bestrijden van een bepaalde vorm van duisternis, wanneer precies deze vorm van duisternis zich in haar eigen leven kenbaar maakt. Om deze reden mag U het als een genaderijke taak beschouwen, alle pijnen en ontgoochelingen, die hiermee gepaard gaan, dagelijks aan Maria aan te bieden. Zij is de Moeder van de Kerk, de Moeder van de Eucharistie, de Moeder van de dwalenden, de Meesteres van alle zielen.

De bewust christelijke ziel wordt vaak als werknemer op Gods Wijnberg bestempeld. Maria gaat hierin een stap verder: Zij bestempelt ons allen als druiven op deze Wijnberg. Onze beproevingen zijn de wijnpersen. Dit betekent: Wij worden gewond, en tot de laatste druppel van ons wezen uitgeperst. Zijn er andere wijzen om God het materiaal aan te bieden, waaruit Hij de wijn van de Verlossing en de heiliging van Zijn Rijk kan bereiden? Kan men dan aanspraak maken op de wijn, zonder zelf druiven te leveren? Vele zielen zouden maar al te graag een held zijn. Het ware heldendom bestaat echter hierin, zich met alle beproevingen liefdevol en in ware overgave aan Maria toe te wijden, om daardoor zielen van de eeuwige dood te redden. De volkomen Mariatoewijding is het absolute toppunt van de vervulling van Jezus’ Woorden:
“Geen grotere Liefde kan iemand hebben dan deze, dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden”. Totale toewijding aan Maria is een overgave van ons leven, onze levenskracht, onze pijnen en vreugden, om in zo verregaande mate aan onszelf te sterven, dat wij constant Leven opwekken.

Tot besluit moet ik er nog op wijzen dat U mij jammer genoeg niet kunt bezoeken, aangezien de Moeder Gods mij elk publiek contact verbiedt. Maria werkt hiermee een plan uit, dat Zij reeds dertien jaar geleden met mij is begonnen: De vorming van een ziel tot de uitsluitende dienst aan Maria als bijdrage tot de schittering van Gods en Maria’s Heerlijkheid. Het belang van dit doel wordt precies aangetoond door het feit dat de Moeder Gods mij tegen elke verontreiniging wil beschermen. Om dezelfde reden zijn mij strikte gedragsregels opgelegd in verband met lectuur en vele andere dingen. Weest U er echter van overtuigd dat ik U ook steeds rechtstreeks via de spirituele weg kan bijstaan, wanneer de Meesteres van alle zielen mij dit contact van ziel tot ziel toestaat.

Ik draag U en Uw gezin, zowel de lijdenden als diegenen die nu nog “bruggen van hartenpijn” zijn, graag verder in mijn hart.

In Liefde, en ten dienste van de Meesteres van alle zielen,

Haar Myriam

 

www.myriam-van-nazareth.net

Brief 134.
Kunnen wij over het verblijf van een bepaalde ziel na de dood informatie ontvangen? – over de kracht van het gebed en Heilige Missen voor de zielen in het vagevuur en voor Gods Heilsplan – kan de ziel in het vagevuur haar geliefden op aarde zien en horen, kan zij zich verplaatsen, enzovoort?

TOTUS TUUS, MARIA !

Lieve zus in Jezus en Maria,

Het verheugt mij, te lezen dat U voor Uw overleden moeder Heilige Missen volgens de Tridentijnse ritus hebt laten opdragen. Deze Heilige Missen roepen de hoogste mate aan genaden af. U vraagt of deze Missen iets bewerkt hebben, waar Uw moeder zich bevindt, en hoe het haar gaat.

Om te beginnen, moet ik meteen duidelijk stellen dat Heilige Missen steeds en zonder uitzondering iets bewerken, omdat elke Heilige Mis het Verlossingsmysterie van Christus tegenwoordig stelt, dat, zoals bekend, de Hoofdbron der Genaden is. Er kan geen Heilige Mis worden gevierd zonder dat de deur van de Schatkamer der genaden zich opent. Dit zou eenvoudigweg tegen de Wet van de Goddelijke Barmhartigheid en tegen de belofte van Jezus indruisen, dat Hij altijd bij de zielen zou zijn. De Tegenwoordigheid van Jezus brengt altijd heiliging in één of meer elementen van de schepping met zich mee.

Met betrekking tot Uw vraag moet ik U antwoorden dat geen enkele ziel met zekerheid precieze informatie over het verblijf van een bepaalde ziel na de dood kan geven. U vermeldt in dit verband Maria Simma. Het is mij niet toegestaan, enige uitspraak te doen over de begenadiging van Mevrouw Simma, alleen dit: Het is niet uit te sluiten dat er in de loop van de heilsgeschiedenis een ziel is geweest, of zielen zijn geweest, die over het verblijf van een ziel op een bepaald tijdstip na de dood, informatie heeft respectievelijk hebben mogen doorgeven. Ik moet echter in opdracht van onze Hemelse Moeder en Koningin beklemtonen dat deze vorm van informatie doorgaans in het Rijk van Gods Geheimen blijft verborgen. De reden hiervoor wordt heel begrijpelijk, wanneer wij deze vanuit een zuiver spiritueel oogpunt bekijken:

Wanneer vele zielen over het verblijf van bepaalde zielen op om het even welk tijdstip na de dood informatie over hen zouden kunnen verkrijgen, zou dit Gods Heilsplan in hoge mate kunnen beïnvloeden, omdat zielen vaak de informatie over dewelke zij beschikken, zo gebruiken, dat deze hun verdere handelen beïnvloedt. Gods Heilsplan is in hoge mate gebaseerd op het geloof van de zielen op aarde. Staat U mij toe, het verschil door een voorbeeld te verduidelijken:

Elke dag sterven over de hele wereld ongeveer 150.000 mensen.

Aangezien ongeveer een derde van de wereldbevolking christenen zijn, zullen enkele tienduizenden van de dagelijks overlijdenden christenen zijn. Christenen laten gewoonlijk Heilige Missen voor hun overledenen opdragen. Nemen wij nu aan dat elke ziel met zekerheid te weten zou kunnen komen, waar al die overledenen zich op een bepaalde dag na hun dood bevinden. Het is absoluut mogelijk dat onder alle vandaag stervende mensen over, laten wij zeggen, een jaar, een paar duizenden zich in de Hemel bevinden. Welk effect heeft nu het weten of het niet-weten op Gods Heilsplan?

• Wanneer de zielen het verblijf van deze duizenden zielen precies kennen, zullen zij waarschijnlijk ophouden, voor deze zielen te bidden of Heilige Missen voor hen te laten opdragen.
• Wanneer deze zielen echter niets weten over het verblijf van deze overledenen, zullen zij gewoonlijk verder voor hen bidden en/of Heilige Missen laten opdragen.

In het tweede geval zal de staat van genaden van de hele mensheid voortdurend verhoogd worden. In het eerste geval worden bronnen van verheffing van de staat van genade plots drooggelegd. Duidelijk gesteld: Wanneer de zielen geen zekerheid over het verblijf van een overleden ziel kunnen krijgen, zullen zij hun inspanningen voor hen niet zo gemakkelijk opgeven als indien zij zouden denken dat hun inspanningen “overbodig zijn geworden” doordat zij wel zekerheid zouden hebben. Hier toont zich reeds één enkel aspect van de onvoorstelbare waarde van het geloof: Duizenden zielen bidden dagelijks voor overleden geliefden (die deze gebeden misschien zelfs niet meer nodig hebben omdat zij reeds in de Hemel zijn) of laten in totaal duizenden Heilige Missen opdragen (die dan strikt genomen “overbodig zijn geworden”). Maar... deze “overbodige” heilshandelingen worden door God naar andere doelen “afgeleid”. Het gevolg daarvan is, dat dagelijks vele genaden over de schepping kunnen komen, die in het andere geval (zonder gebeden en Missen) niet vrijgemaakt zouden kunnen worden, alleen reeds doordat vele zielen niet weten waar hun overleden geliefden zich bevinden.

Dus, lieve zus, is het een zegen dat de Hemel niet op grote schaal    toelaat dat wij over het verblijf van de overledenen uitsluitsel kunnen geven. Mij is dit in elk geval niet toegestaan, en sinds Maria mij steeds diepere inzichten over bepaalde Goddelijke Mysteries schenkt, bid ik zelfs vurig dat mij nooit inzichten over het verblijf van overleden zielen zouden worden geschonken, omdat ik weet hoezeer de vruchtbaarheid van de ziel door dergelijke kennis in het gedrang kan worden gebracht, en dat door de verspreiding van dergelijke inzichten bovendien de vruchtbaarheid en de verdiensten van andere zielen in het gedrang kunnen worden gebracht. Dit alles kan de staat van genade van de hele mensheid doen dalen.

Lieve zus, opdat Uw ziel een zo hoog mogelijke vruchtbaarheid zou kunnen bereiken, moet ik dus zeggen, hoezeer dit mij ook spijt en hoe goed ik Uw vraag ook begrijp, dat van U nu een akt van vast vertrouwen en ware Liefde tot God wordt verlangd, in die zin, dat U de pijn over de onwetendheid in het Hart van Maria begraaft en tot Haar zegt:

”Mijn lieve Hemelse Moeder en Voorspreekster, via U geef ik de God van de ware Liefde mijn pijn over het feit dat mij nog niet bekend is, waar mijn moeder zich nu bevindt, doch tevens ook mijn vertrouwen in Zijn en Uw Werken ten gunste van de ziel van mijn moeder en mijn Liefde tot God en tot Zijn Werken van Heil voor alle zielen”.

Uw pijn + geloof + vertrouwen + Liefde, offert U dan aan Maria ten gunste van de bestemming van Uw moeder, en daarna bidt U gewoon verder voor Uw moeder. Hierdoor verzamelt U zowel voor Uw moeder, als voor Uzelf en voor de staat van Heil van de hele mensheid rijke verdiensten. De ware verrukkingen worden ons niet op aarde, maar voor Gods Aanschijn vergund. Later zal de logica die zich hierachter verbergt, U worden verduidelijkt. Deze logica is een vrucht van de volmaakte Goddelijke Liefde, die ons tot de hoogste vruchtbaarheid wil brengen, omdat deze ook het toppunt van de gelukzaligheid met zich meebrengt. De hoogste vruchtbaarheid verwerft de ziel die blind vertrouwt, hoopt, bemint, en alle hartenpijn aan Maria toewijdt.

Hoe het met Uw overleden moeder gaat, is een vraag op dewelke het antwoord als een verrukkelijke geur uit een Hemelse bloem stroomt: Elke ziel van goede wil die in oprecht geloof en in oprechte zuivere Liefde deze wereld verlaat, maakt het goed na de dood, omdat zij op de golven van Gods Wijsheid naar haar uiteindelijke bestemming wordt gedragen. De zielen in de Hemel genieten het toppunt van verrukking in Gods en Maria’s Tegenwoordigheid. De zielen in het vagevuur van hun kant, voltooien hun loutering en vervolmaking in de Liefde overeenkomstig de Goddelijke Wet en Zijn Heilsplan. Ook deze zielen maken (tijdelijk nog voorwaardelijk) deel uit van de Eeuwige Tuinen, in de navolgende zin:

• De zielen in de Hemel zou men zich als volledig ontloken bloemen kunnen voorstellen.
• De zielen in het vagevuur zijn bloemen in de knop, die nog een bijkomende ontwikkeling van liefdeswarmte nodig hebben om zich definitief te kunnen openen. Zij gaan doorheen dit proces in overeenstemming met het Goddelijke groeiplan, waarbij van hen wordt verwacht dat zij de stromen van het Goddelijke Leven ten volle benutten opdat hun vervolmaking in de Liefde snel zou worden verwezenlijkt.

Van de zielen op aarde wordt een rotsvast geloof in de volmaakte Liefde van God verlangd, die zich volledig ten gunste van elke ziel uitstort. Zo heeft Jezus Christus het ons in Zijn Lijden bewezen, en zo werkt de Eeuwige Vader het in het verborgene uit voor U, voor mij, voor Uw overleden moeder, voor elke ziel die deze regels leest.

Met betrekking tot Uw vraag: Kan een overleden ziel in het vagevuur de zielen van haar geliefden zien en horen? Wat gebeurt in het vagevuur? Zitten de zielen daar te lijden, of hebben zij ook een bezigheid? Kunnen de zielen zich ondanks hun leed, vrij bewegen?

De waarneming van een ziel in het hiernamaals mogen wij ons niet volgens onze menselijke wijze voorstellen. Ten eerste horen en zien de zielen in het hiernamaals ons niet met lichamelijke ogen of oren, maar worden hen bepaalde inzichten toegestaan, die hen rechtstreeks in de ziel wordt ingegoten. De belangstelling van deze zielen is niet langer van wereldse aard, maar louter spiritueel. In vergelijking met de onze is hun waarneming heel sterk verbreed. De ziel in het hiernamaals beschouwt alles vanuit een zeer veel breder perspectief, dat eveneens een enorm gedeelte van Gods Waarheid omvat, dat voor ons op aarde verborgen blijft, omdat wij in het tegenovergestelde geval minder verdiensten zouden kunnen verwerven.

Wat een ziel in het vagevuur over ons waarneemt, wordt in het bijzonder bepaald door wat zij volgens Gods onfeilbaar oordeel “nodig heeft” om waar te nemen. De ziel in het vagevuur is bijvoorbeeld niet in dezelfde zin geïnteresseerd in onze dagelijkse problemen als wijzelf, omdat deze ziel weet dat de beproevingen van ons dagelijks leven in het uur van ons levensoordeel onmiddellijk na de dood zijn als goud, op voorwaarde dat wij God kunnen aantonen dat wij deze in Liefde en aanvaarding hebben gedragen, en wellicht aan Maria hebben toegewijd. De Moeder Gods heeft mij echter toevertrouwd dat een ziel in het vagevuur ervan in kennis kan worden gesteld wanneer wij op aarde dwaalwegen bewandelen, die de genadestaat van onze ziel in gevaar kunnen brengen. God beoogt hiermee een heel bijzonder doel, en wel het volgende:

De ziel in het vagevuur lijdt. Ik heb in vroegere teksten en brieven reeds mogen verduidelijken hoe en waarom. Het tijdstip van hun bevrijding uit het vagevuur hangt af van de mate van de door hen opgebrachte Liefde. Het komt voor, dat een ziel in het vagevuur iets over dwaalwegen of zware zonden van een geliefde ziel op aarde mag vernemen, en dan als het ware voor de keuze wordt gesteld, of zij haar lijden verder voor haar eigen loutering wil gebruiken, of het gedurende een bepaalde tijd wil gebruiken voor het verwerven van de genade van bekering voor de dwalende ziel op aarde. Wanneer deze ziel in het vagevuur kiest voor de laatste mogelijkheid, dan wordt de voltooiing van haar eigen loutering uitgesteld, maar dan kan haar de Barmhartigheid worden bewezen, dat zij omwille van deze daad van zelfverloochening haar eigen loutering kan verkorten. Tenslotte heeft de loutering van een ziel in het vagevuur alles te maken met haar ontwikkeling in de onvoorwaardelijke Liefde.

Dus, kort samengevat: De ziel in het vagevuur kan in principe zielen op aarde “waarnemen”. De wijze waarop, en de omvang van deze waarneming, worden echter door de Goddelijke Wet en door de eisen van hun loutering bepaald.

Wat gebeurt nu in het vagevuur? De zielen lijden daadwerkelijk, maar zij weten waarom en waarvoor, omdat zij in het uur van hun overgang uit dit aardse leven de volheid van Gods Waarheid en de Wet van de Goddelijke Liefde hebben mogen aanschouwen, en omdat zij hun eigen voorbije leven op aarde door Gods ogen hebben mogen zien, zodat zij nu van elk detail van dit leven precies weten, welke waarde het voor Gods Heilsplan heeft gehad, welke verdiensten zij daardoor hebben verworven, respectievelijk met welke schuld zij zich daardoor hebben beladen.

Hebben de zielen in het vagevuur een bezigheid? Hun “bezigheid” houdt verband met het werk aan hun vervolmaking. Zij interesseren zich eigenlijk alleen voor het delgen van hun eigen schuld tegenover de volmaakte Liefde van God, en voor het brengen van eerherstel voor datgene dat zij God tijdens hun leven te weinig of in te onzuivere vorm hebben geschonken, respectievelijk hebben onthouden, omdat hun belangen te werelds waren en daardoor niet bevorderlijk waren voor Gods Heilswerken.

Kunnen de zielen in het vagevuur zich vrij bewegen? De ”beweging” van een wezen in dat gedeelte van de werkelijkheid dat wij (doorgaans, behalve in een bepaalde mate en op bepaalde tijdstippen in het kader van mystieke waarneming) niet mogen waarnemen, mag men zich niet als een verandering van plaats van een fysiek lichaam voorstellen. Onder “beweging” is voor een ziel in het vagevuur eerder de verheffing van het ene louteringsniveau naar het volgende te verstaan. Wij moeten ons dus geen voorstellingen maken over figuren die zich in vlammen bewegen, doch ons eerder het beeld voor ogen houden van een ziel die steeds mooier wordt, wier gesteldheid dus in Gods ogen steeds meer gelijkenis vertoont met datgene, wat Hij met elke ziel beoogt.

Lieve zus, ik heb volle begrip voor Uw vragen. Het verheugt mij echter dat ik U ook op enkele redenen heb mogen wijzen waarom het soms beter is, te vertrouwen op ons zuiver geloof. Met al onze kennis moeten wij iets doen, en wel niet voor de bevrediging van om het even welke wereldse behoefte, doch ten gunste van Gods Heilsplan en voor onze heiliging. Kennis schept verantwoordelijkheid. God schenkt Zijn kennis slechts in de mate waarin de ziel deze kan dragen, dit betekent: In de mate waarin zij deze ten gunste van de bevordering van de Goddelijke Werken weet aan te wenden. De ziel wordt in de eerste plaats geoordeeld naar de mate van haar ware Liefde. Gaat U dus gerust verder, God gebeden en Heilige Missen aan te bieden. Zodra de ziel van Uw moeder zich in de staat van volmaakte Liefde bevindt, en zij geschikt wordt bevonden voor het Eeuwig Leven in het Paradijs, zullen al Uw verdere inspanningen Uzelf en andere zielen ten goede komen.

Vanzelfsprekend ondersteun ik U graag in mijn eigen gebeden, tenslotte heeft de Meesteres van alle zielen mij daartoe geroepen.

In Liefde, en ten dienste van de Meesteres van alle zielen,

Haar Myriam

www.myriam-van-nazareth.net

Brief 135
Over de beproevingen – over gebed voor een dwalende ziel – over de kracht van het gebed van kinderen

TOTUS TUUS, MARIA !

Lieve broeder in Jezus en Maria,

Het is veelbelovend dat U Uw huidige beproevingen tegemoet treedt zoals U het in Uw brief beschrijft. Deze zijn daardoor zo vast op de wegen van het Kruis ingebed, dat zij vruchtbaar moeten worden. Wanneer de mensenziel in haar dagelijks leven de gelijkenis met de lijdende Christus in al haar gesteldheden correct beleeft, kan de beproeving haar doel niet missen. Geen enkele ziel weet wanneer het doel wordt bereikt, dat is Goddelijk Mysterie en hangt af van vele factoren, maar één ding moet elke ziel met zekerheid weten: Een beproeving, gedragen in eenheid van hart met de kruisdragende Jezus en met Maria, de Moeder van Smarten, heeft het effect van een Werk van God. Elk Werk van God wordt ooit voltooid, want God doet geen halve dingen.

Eén van de elementen die de beproeving het meest bemoeilijken, is het gebrek aan kennis over het tijdstip wanneer de vrucht is uitgerijpt. Precies deze onwetendheid brengt de ziel de echte verdienste. Hoe minder de ziel weet, des te meer erft zij van het goud van het ware geloof. Indien de zielen tijdens hun beproevingen iets méér geloof hadden, en zich niet zouden bezighouden met gepieker over datgene wat eigenlijk op Gods bodem groeit, namelijk over het wanneer, het waarom en het resultaat van hun beproevingen, dan zou de tempel van Gods Rijk niet langer in zijn fundamenten staan, maar zou de mensheid reeds op het punt staan om het dak op de afgewerkte muren te leggen. Ik geloof dat U dit ondanks (of juist dankzij) de zware beproevingen zeker hebt begrepen. Dat verheugt mij zeer, omdat U om deze reden ook reeds in Uzelf het juiste zaad draagt om Hemelse vruchten te oogsten. Dit is het beeld dat de Meesteres van alle zielen mij over Uw huidige gesteldheid toont.

De belofte van de ouders bij het Doopsel, namelijk dat zij hun kinderen in het geloof volgens de rooms-katholieke Kerk zullen opvoeden, is inderdaad heilig. Het gaat hier om een verbond via hetwelk God de verspreiding en de overlevering van de enige Waarheid zeker wil stellen. Door deze belofte nemen de ouders de verplichting op zich, over het zielenheil van hun kinderen te waken, hen te leren in de ware deugdzaamheid te leven, hen wanneer en waar ook maar enigszins nodig te beschermen tegen dwalingen in de toepassing van de christelijke leer, en bovendien de kinderen op de gevaren van dwaalwegen te wijzen. In deze zin is het belangrijk, in een toestand als deze in dewelke U zich nu bevindt, een gouden middenweg te vinden. Kinderen zijn spiritueel bijzonder kwetsbaar, in het bijzonder wanneer het gaat om personen met wie zij van nature een vertrouwensrelatie hebben, zoals bijvoorbeeld vader of moeder. Daarom ook de hiernavolgende raadgevingen vanwege de Moeder Gods:

Het is belangrijk, de kinderen vóór elk gesprek met betrekking tot de huidige dwaalwegen van hun moeder, aan Maria toe te wijden, waarbij U tegenover Maria de huidige kwetsbaarheid van de kinderen met nadruk naar voor brengt. Dit wil zeggen: Smeekt U Maria er vurig om, dat Zij de geest en het hart van de kinderen in die mate verlicht en verwarmt, dat zij bereid zijn, te luisteren naar de feiten over de desbetreffende ontwikkelingen, dat zij dit alles in ware Vrede in zich opnemen en daarbij een zuiver hart bewaren (zonder gevoelens van wrok en dergelijke).

De kinderen moeten de waarheid vernemen. Deze moet hen echter in een zo vredig mogelijke atmosfeer worden medegedeeld, en zo objectief mogelijk, zonder rechtstreekse verwijten aan hun moeder. Er moet hen op het hart worden gedrukt dat hun moeder op dwaalwegen is geleid en nu tijd nodig heeft om zelf zonder dwang van buitenaf de juiste weg terug te vinden. Gedurende dit gesprek moet de waarheid beetje bij beetje worden verteld, dit wil zeggen: De feiten moeten de kinderen in hun essentie worden bijgebracht, met zo weinig mogelijk details, maar wanneer bij hen vragen rijzen, moeten deze in eenvoudige woorden worden beantwoord.

De toevloed aan informatie naar de kinderen toe moet dus afhangen van de mate waarin zij deze blijken te kunnen verwerken. Het is belangrijk dat het gesprek eindigt met het voorstel naar de kinderen toe, dat zij samen met papa een gebedsverbond vormen ten gunste van mama, dat zij mama verder zouden liefhebben, ongeacht wat nog volgt, want dat mama slechts kan worden bevrijd wanneer zij onvoorwaardelijk wordt bemind. Het geloof van een kind in Gods tussenkomst kan zo buitengewoon groot zijn, zo onwankelbaar, dat hun voortdurend verlangen en bidden een veelvoud aan genaden kan bewerken.

Van de kinderen verlangt men het beste geen andere gebeden dan het Weesgegroet, en elke uiting die zij uit zichzelf spontaan tot Maria en Jezus richten. Het zou in elk geval zegenrijk zijn, de kinderen bij te brengen dat zij in vele situaties van het leven kleine offertjes voor mama kunnen brengen, dat deze offertjes door de engelen in de Hemel op een Hemels spaarboekje voor mama worden gezet, en dat de lieve God daarmee mama de juiste weg kan tonen, maar dat zij toch wel wat geduld zullen moeten hebben. Men zou dit alles zelfs met de groei van een boom kunnen vergelijken, en erop wijzen dat de boom uit een heel klein zaadje ontspringt, waarna het veel regen en zon nodig heeft om tot een grote boom uit te groeien, en dat zijzelf voor mama door hun gezamenlijke gebeden en offertjes samen met papa als het ware voor die zon en die regen moeten zorgen.

Door het hen op een zodanige wijze duidelijk te maken, zouden de kinderen reeds de toepassing van de kern van de christelijke leer leren: onvoorwaardelijke Liefde, vergeving, geduld, offerbereidheid, gebed, geloof, vertrouwen op God... In deze zin kunt U deze situatie als een bijzondere opdracht voor Uzelf beschouwen, een vorm van beproeving in de vervolmaking, zowel in Uw rol als vader als in Uw hoedanigheid als ziel op de weg naar de volmaaktheid in de deugdzaamheid.

Omdat de duivel hier overduidelijk een rol speelt, zou het gunstig zijn, dagelijks gebed 1047 te bidden, dat door de Moeder Gods speciaal aan de zielen is geschonken tot verlamming van duistere krachten door de oneindige macht van Maria. Dit gebed heeft reeds wonderbare resultaten gegeven. Verder zou het gunstig zijn, lieve broeder, dat U Uw echtgenote in haar hoedanigheid als moeder toewijdt aan Maria met de smeekbede dat Maria haar in het hart op een zachte, stille wijze aan de volheid van de moederliefde zou herinneren. De Hemel blijft voor dergelijke gebeden niet doof, want de onvoorwaardelijke uitoefening van de moederrol is voor God een essentiële Wet, op dewelke één van de belangrijkste pijlers van Zijn Rijk moet zijn gegrondvest.

Het spreekt vanzelf dat ik U allen in mijn nietigheid van harte in deze strijd wil ondersteunen. Verliest U in ieder geval nooit de hoop, want in de Hemel is reeds veel in beweging gezet opdat Uw gezin opnieuw een gelukkige en heilvolle cel in het organisme van Gods Rijk zou worden. Vergeet U nooit dat, zoals de Meesteres van alle zielen zegt, meer dan negentig procent van Gods Werkelijkheid voor de menselijke waarneming is verborgen, en zich daardoor zeer veel ten gunste van een nieuwe vrede, ook in Uw leven, voltrekt, dat U nu nog niet kunt zien. Bedenkt U toch eens: De nieuwe lente ziet U ook pas voor het eerst wanneer plots de dagen warmer worden en de knoppen zich beginnen te openen. Nochtans is op dat tijdstip de natuur reeds maandenlang aan deze wedergeboorte aan het werken.

In Liefde, en ten dienste van de Meesteres van alle zielen,

Haar Myriam

Brief 142
Over de identiteit van Myriam – over de geestelijke Communie – waarom mag Myriam zich niet uiten over andere zielen?

TOTUS TUUS, MARIA !

Lieve broeder in Jezus en Maria,

In een openbaring van enkele jaren geleden vergeleek de Meesteres van alle zielen God met de zon, en Zichzelf met de stralen die het zonlicht naar de zielen brengt. Het verheugt mij steeds opnieuw, te mogen vaststellen hoe deze stralen daadwerkelijk steeds meer levenswegen verlichten en verwarmen. Zo heeft God het verlangd toen Hij Maria als de Gouden Stem uit het Paradijs en de Gouden Brug voor de zielen op hun weg naar Hem heeft voorbestemd.

Allereerst laat onze Meesteres mij op een opmerking in Uw brief inpikken, die op zich niet belangrijk zou zijn, ware het niet dat Maria deze aanleiding wil gebruiken om de zielen op iets te wijzen:

Het blijkt dat er zielen zijn die graag méér zouden weten over de wereldse identiteit van Myriam. Maria laat mij er met klem op wijzen dat de naam van Haar Myriam deel uitmaakt van een Goddelijk Plan. Maria heeft Myriam in 1997 tot Haar dienst geroepen en Myriam onmiddellijk een mystieke vorming in de eenheid met de Koningin des Hemels laten ondergaan. Het gaat daarbij om een levenslange roeping en een levenslange opdracht. Maria heeft Myriam Haar eigen Aramese naam gegeven (fonetisch klinkt deze ongeveer als “Mär-i-am”) om hiermee een teken van volkomen mystieke vereniging te stellen. De Meesteres van alle zielen heeft de wereldse identiteit van Myriam in Haar Hart opgenomen en begraven, zodat Myriam ook in en voor de Hemel “Myriam” is, zoals deze ziel door Maria is gevormd, en nog dagelijks verder wordt gevormd (omdat een mystieke vorming een levenslange opdracht is). Daarom nodigt Maria er alle zielen nadrukkelijk toe uit, zich geen vragen te stellen over de wereldse identiteit van Haar Myriam. De aandacht van de zielen mag niet naar de persoon van Myriam worden afgeleid, doch moet volop naar de onderrichtingen gaan, die van de Koningin des Hemels naar de zielen toe vloeien.

Reeds spoedig na de roeping heeft Maria voor Myriam het Hemelse Plan ontvouwd, dat Myriam zich zo volkomen mogelijk ter beschikking van de Koningin des Hemels zou stellen, dat het mogelijk zou worden, ten volle door Maria te worden beheerst. Daartoe moest ook de wereldse identiteit voortaan als onbestaande worden beschouwd. Er zou nog slechts sprake zijn van de ziel die door Maria “Myriam van Nazareth” zou worden genoemd. In en door Haar Myriam zou Maria Zichzelf aan de zielen geven. Dit zou zich echter slechts kunnen voltrekken door de medewerking van een ziel die zich totaal in Maria zou laten opnemen – aldus Maria’s verklaring. Het jawoord van Myriam werd het begin van een leven van Mariale verenigingsmystiek.

Van de weinige zielen die de wereldse identiteit van Myriam hebben gekend, respectievelijk kennen, verlangt Maria de belofte – jegens de Koningin des Hemels – dat zij deze identiteit voortaan eveneens als onbestaande beschouwen en deze ook tegenover niemand onthullen. Maria verwijst ernaar dat het hier een Werk van Maria betreft, dat “door mensenzielen niet mag worden aangeraakt”. De Meesteres verlangt dit als een belijdenis van respect voor een Hemels Plan, dat momenteel nog niet doorgrond kan worden, en dat Zij (ik citeer de woorden van Maria)
“door Mijn beekje wil volbrengen, het beekje dat Ikzelf voor eeuwig Mijn Naam heb gegeven”.

De Meesteres van alle zielen volbrengt Haar Werken door Haar Myriam in de hoedanigheid van mystieke ziel in staat van vergeestelijking. Maria gebruikt Myriam als spreekbuis, door dewelke de woorden afkomstig uit de Goddelijke Bron als water van Goddelijk Leven, naar de zielen toe vloeien, op de door Maria uitgekozen tijdstippen en in de door Haar bepaalde dosissen.

Om deze redenen, zegt Maria met klem, is het totaal onbelangrijk, zich vragen te stellen over de wereldse identiteit van Myriam van Nazareth. De Meesteres zou willen dat de zielen
“niet langer door speculaties de kostbare tijd verspillen, die God hen heeft gegeven om hun Eeuwige Gelukzaligheid voor te bereiden.”Het enige wat belangrijk is, zijn de Werken die Maria door Haar beekje volbrengt. Maria schenkt de zielen namelijk het volgende beeld ter overweging:

De Meesteres van alle zielen schenkt de zielen alle onderrichtingen, openbaringen, gebeden en brieven in het kader van Haar Myriam van Nazareth-Apostolaat. Daarbij is:

- de Bron = God - de Verzamelvijver = Maria - het Water van Goddelijk Leven = alle werken die door het Myriam van  Nazareth-Apostolaat ten gunste van de zielen worden volbracht - het beekje door hetwelk dit water naar de zielen vloeit, is Myriam.

Maria stelt de vraag: Is de identiteit van het beekje dan belangrijk? Niet de identiteit bepaalt de werkzaamheid en de deugdelijkheid van de stroming: Belangrijk is slechts
“dat Ik dit beekje heb gevormd, en het Mijn Naam heb gegeven”en de gesteldheid van het beekje. Deze is enkel en alleen Maria’s bekommernis, aangezien Zij het beekje voortdurend zuivert en de gesteldheid ervan bewaakt en beschermt.

Nu ik in de voorafgaande paragrafen gevolg heb gegeven aan het verlangen van de Meesteres van alle zielen om dit punt even te verduidelijken, ga ik graag in op Uw belangrijke vraag met betrekking tot de geestelijke Communie.

De geestelijke Communie is eigenlijk iets bijzonders. Jezus liet de zielen Zijn Lichaam en Zijn Bloed na in de Sacramentele Communie. Het feit dat ook een geestelijke Communie mogelijk is, biedt ons een bijkomend bewijs voor Gods Liefde. De Sacramentele Heilige Communie is een wonderbaarlijk geschenk. De ziel mag Christus Zelf tot zich nemen en daarin het bewijs vinden voor het feit dat de grote Belofte van Jezus (dat Hij voor altijd bij ons zou zijn) geen lege woorden zijn. De geestelijke Communie is eigenlijk een categorie op zich. Terwijl de ziel in de Sacramentele Communie op kracht van haar geloof het tastbare bewijs van Christus ontvangt, wordt zij er in de geestelijke Communie toe uitgenodigd, haar geloof naar een nog hoger niveau te brengen: Daar is niets tastbaars meer, dat haar aan de Belofte van Christus kan herinneren. De ziel wordt er in de totaal vergeestelijkte wereld van Gods Tegenwoordigheid ondergedompeld.

Bij de geestelijke Communie wordt van de ziel verwacht, dat zij zich zo volledig en zo uitsluitend op God oriënteert, dat Hij in haar geest en in haar hart de waarneming en de beleving zo kan omvormen, dat zij overtuigd wordt van de realiteit van de intrede van Christus in haar ziel. De ziel verheft zich tijdens de geestelijke Communie door het feit dat zij haar beleving in de atmosfeer van de Goddelijke Tegenwoordigheid laat opgaan, als het ware op het hoger niveau van de innerlijke waarneming en van het Goddelijk Leven: op een niveau op hetwelk het geloof, in de diepste zin van het woord, tot blinde overtuiging wordt. Wanneer de ziel erin slaagt, dit proces in een gesteldheid van vurig verlangen naar eenheid met Christus te beleven, kan daardoor voor haar een volledig nieuwe belevingswereld worden ontsloten.

De geestelijke Communie is om diverse redenen een bijzonder geschenk van Goddelijke Barmhartigheid:

• Zij biedt een aansporing tot vergeestelijking;

• Zij vormt een mogelijkheid om zich ook buiten het Sacrament met Christus te verenigen;

• Zij is een Bron van grote verdienste: De geestelijke Communie verleent de ziel een bijzondere kans om God haar verlangen te tonen, met Hem één te zijn. Dit verlangen komt overeen met een volledige overgave van de vrije wil aan Gods Wil. De vereniging van de vrije wil met Gods Wil is voor God als een jawoord, evenals een belijdenis dat de ziel liever niet meer zou zondigen, want Gods Wil waarlijk in zich opnemen, betekent in principe: in alles Zijn Wil volbrengen. Wanneer de ziel volledig Gods Wil volbrengt, kan zij niet meer zondigen.

Dat de waarde van de geestelijke Communie miskend wordt, is eigenlijk eveneens te wijten aan het feit dat zij zich zonder stoffelijke tussenstap voltrekt. Bij de Sacramentele Communie is er namelijk nog de stoffelijke tussenstap van de geconsacreerde Hostie. Indien Jezus de Sacramentele Communie niet had ingesteld, dan zou het voor vele zielen wellicht heel moeilijk zijn geweest, zich voor te stellen dat Jezus ook zonder een stoffelijk teken in hen kan binnentreden. Herinneren wij ons aan de gebeurtenis toen Jezus een blinde genas door hem een mengsel van aarde en Zijn speeksel op de ogen te strijken. Toen de apostelen Hem hierover privaat naar het recept vroegen, verklaarde Hij hen dat Hij daarvoor dat speeksel en die aarde helemaal niet nodig had, maar dat Hij deze had gebruikt ter ondersteuning van het geloof. Gods tussenkomsten voltrekken zich steeds in de kern van de ziel, waar het leven dus helemaal niets stoffelijks heeft. Zo is het ook met de geestelijke Communie. Het spreekt vanzelf dat de ziel er steeds moet naar verlangen, Christus in het Heilig Sacrament van de Eucharistie te ontvangen. Kan zij hieraan echter om welke gegronde redenen dan ook niet – of niet regelmatig – deelnemen, dan mag zij de geestelijke Communie als een geschenk van de Goddelijke Voorzienigheid beschouwen.

Wij zouden de geestelijke Communie eigenlijk zelfs als een voorbereiding op het rechtstreekse, niet-stoffelijke contact met God in het Eeuwig Leven kunnen beschouwen. Zij kan de ziel er namelijk toe uitnodigen, zich volledig op de hoogste spirituele niveaus op Jezus in te stellen. Het is daarbij heel gunstig indien de ziel er ooit in slaagt, zich de Intrede van Jezus in de kern van haar ziel levendig voor te stellen. God heeft ons niet zomaar met dit wonderbaarlijke mechanisme uitgerust, door hetwelk wij krachten in gang kunnen zetten doordat wij eenvoudig vurig naar hun verwezenlijking verlangen. Een geconcentreerde geestelijke Communie is voor de Hemel als een oprechte schreeuw uit een hart dat God bij zich – ja zelfs in zich zou willen hebben.

Op Uw vraag betreffende de zieneres, staat Maria mij geen antwoord toe. Het gebeurt zo goed als nooit dat de Hemel zich publiek over zieners of zieneressen uitspreekt. Dat heeft twee hoofdredenen:

1. Geen enkele ziel mag ertoe uitgenodigd worden, over een andere ziel te oordelen. Dit geldt zo mogelijk nog meer wanneer het om zielen gaat, die iets beter bekend zouden kunnen zijn;

2. Het waardeoordeel over een ziel zou het oordeel van andere zielen over deze ziel kunnen beïnvloeden, respectievelijk kunnen veranderen, wat met een inbreuk op de onschendbaarheid van de vrije wil overeenkomt.

Naar aanleiding van deze vraag waarschuwt de Meesteres van alle zielen overigens met klem voor negatieve waardeoordelen, die zogenaamd “door de Hemel“ over een ziel worden uitgesproken. De Hemel doet zoiets nooit. Openlijke kritiek over een ziel, zij het een ziener of andere zielen, die zogenaamd door Jezus of Maria wordt verkondigd, moet zonder meer als menselijk oordelen worden beschouwd.

Ik draag U graag in het hart verder. Ik wens U een ware Lente in de ziel.

In Liefde, en ten dienste van de Meesteres van alle zielen,

Haar Myriam